Zelzaats chemiebedrijf Nilefos failliet : “Ze hebben ons leeggezogen”

Vorige week kregen honderd werknemers van Nilefos (het vroegere Kuhlman) in Zelzate hun ontslag, nadat het bedrijf over de kop ging. Geert Asman, huistarts en PVDA gemeenteraadslid te Zelzate sprak met enkele getroffen arbeiders.

Wat mij het meeste trof in de verhalen waren de concrete gevolgen voor hun leven. Zowel voor de arbeiders, de bruggepensioneerden als de weduwen van overleden arbeiders.

Overnemer gezocht

Eén van de mannen die ik sprak blijft in de onzekerheid over zijn job. Bij het faillissement kregen 100 werknemers hun ontslag. 44 onder hen kregen een contract van de curator om de bestellingen af te werken en de installaties veilig te laten draaien. Dat zou nog 10 dagen duren. Dan horen ze of er eventueel een overnemer zou kunnen komen. Anders staan ze ook op straat. Er doet de ronde dat een Amerikaanse firma geïnteresseerd zou zijn, ook de naam Domo was ergens gevallen.

Hospitalisatieverzekering

Een andere man heeft samen met 60 anderen zijn ontslag gekregen. Voor zijn gezin is het een drama. Alle plannen voor de volgend jaren vallen in duigen. Ze zitten nu met de onzekerheid of alle rekeningen nog kunnen betaald worden. Ook de hospitalisatieverzekering stopt. Hij moet nu zelf een verzekering zoeken, zijn vrouw moet binnenkort naar het ziekenhuis.

Voor oudere werknemers is dat echt een probleem. Zonder hospitalisatieverzekering kunnen de kosten hoog oplopen. Ik zag begin dit jaar een mevrouw die meer dan 1000 euro eigen opleg moest betalen voor het plaatsen van een pace-maker.

Leeggezogen

Beiden zijn kwaad op de vroegere bazen. “Ze hebben ons en het fabriek leeggezogen. Jarenlang profiteren de aandeelhouders en nu zijn de arbeiders den dupe.” Madhvani zou zelfs een subsidie van de overheid hebben gekregen voor een nieuwe machine. Die heeft echter nooit goed gedraaid. De voorwaarde was dat hij minstens 4 jaar zou draaien. Die termijn was nu verstreken. Hij heeft zijn geld gehad en is er mee weg.

Als een vuilzak op straat

Jan voelt zich gebruikt. “Jarenlang heb ik hier hard heb werkt. Ik heb vies en ongezond werk gedaan. En nu word ik zo maar op straat gezet. Zelfs geen premie. Want de jaren die ik interim deed, tellen niet. En zelfs de arbeiders die 20 jaar op Nilefos werken krijgen maar 140€ per jaar. Wat is dat 2800€ ontslagpremie voor 20 jaar dienst. En de staat houdt daar toch nog eens geld op in.”

Wat een verschil met de bazen van de banken. Zij, de schuldigen van de crisis, krijgen miljoenen als afscheidspremie. De arbeiders, de slachtoffers van de crisis, zien hun toekomstplannen verwoest.

Jan is op zoek naar werk. Welk werk? Eender wat zegt hij. Maar hij vindt niets. ’t Is crisis. Blijven leven aan een werkloosheidsuitkering ziet hij ook niet zitten. Na 6 maanden valt hij terug op 600€ per maand en daarna op 400€. Daar kan hij en zijn vrouw niet van leven.

Onzekerheid

Ik vertel hen dat ik van bruggepensioneerden en weduwen hoor dat ze niet weten wat ze nu moeten doen. Een dame van bijna 80 jaar kreeg plots 200€ minder per maand. Dat bedrag kreeg ze vroeger omdat haar overleden man op Kuhlman (vroegere Nilefos) heeft gewerkt. Ook de bruggepensioneerden zitten met vragen hoe het nu verder moet met hun hospitalisatieverzekering en de bijleg op hun uitkering als bruggepensioneerde. Zij voelen zich aan hun lot overgelaten, ze worden niet geïnformeerd.

De arbeiders die ik sprak vertellen mij dat iedereen nu zelf een hospitalisatieverzekering zou moeten zoeken en betalen. Op het werk kan je werk kan je wel een attest krijgen om geen wachttijd te moeten doorlopen bij de nieuwe verzekering. Voor de aanvullende inkomsten contacteren ze best de personeelsdienst. De volgende 10 dagen is er nog iemand aanwezig. Daarna kan het zijn dat ze ook op straat staan.

Met de PVDA stelden we vorige week een persmededeling op ter ondersteuning van de getroffen families. Die kan je hier lezen.

Geert Asman
Huisarts Geneeskunde Voor Het Volk Zelzate
Gemeenteraadslid PVDA