Staking tegen de werkdruk bij TUPPERWARE in Aalst

Na vier jaar spreekt het bedrijf dat je ziek maakt van de stress nog altijd over “kinderziekten”

De arbeidsters van de productieafdeling legden woensdag 25 mei spontaan het werk neer. De andere afdelingen, in het totaal 300 arbeiders, sloten zich hierbij aan. Vanaf donderdag was er een blokkade voor alle vrachtwagens. De 250 bedienden staakten niet mee.  

Een zestal jaar geleden werd bij Tupperware al eens 4 dagen met succes gestaakt tegen het verbod de band te verlaten om naar het toilet te gaan. Twee jaar later verhuisde het bedrijf dan naar zijn nieuwe fabriek op het bedrijventerrein Wijngaardveld. Maar het werk werd er niet lichter door, integendeel. Vroeger duurde de cyclus van de band 47 seconden, nu nog 35. Er is al te weinig personeel om dat ritme aan te kunnen, maar door de stress en de andere medische problemen van de arbeidsters (o.a. veel operaties aan de gewrichten) zijn bovendien de ploegen nooit volledig. Personeel dat weggaat, wordt ook niet vervangen. Terwijl er op het bedrijf arbeiders en arbeidsters zijn die al 20 jaar als interimmer werken. Een directielid vond op de onderhandelingen dat dezen er toch blij moeten mee zijn, dat ze mogen komen werken!

Daarenboven zijn er op de “nieuwe” locatie dagelijks, al vier jaar lang, ook nog vele andere problemen. Eén voorbeeld. De spintor, die de producten naar een andere verdieping brengt, valt heel regelmatig stil. Dan hopen de geproduceerde doosjes op het einde van de band zich op en moeten alle inpaksters naar de verdieping van de productie rennen en de rest van de dag hun taak daar uitvoeren. Normaal zou de band dan moeten stilgelegd worden, maar dat gebeurde woensdag niet. De verantwoordelijke had het e-mailtje over de panne niet gekregen heette het. En dus werd er gestaakt.    

Na vier jaar durft de directie deze problemen nog altijd “kinderziekten van het nieuwe bedrijf” noemen, maar voor de arbeidsters, voor wie normaal werken al haast niet vol te houden valt, leidt dit alles dagelijks tot ondraaglijke stress en wanhoop. Ze eisen al vier jaar dat die problemen worden opgelost, maar zonder enig resultaat.

Ik had aan het piket de gelegenheid  met vele arbeidsters te praten over de toestand. Als één van hen iets vertelde, kreeg zij telkens grote bijval van de anderen. In het bedrijf moeten veel arbeidsters operaties ondergaan aan de schouders, de rug, de nek etc. omwille van de te grote belasting ervan. Voor elk van die gevallen noemden de aanwezige vrouwen vele namen van collega’s die al geopereerd werden. Telkens is er dan ook verlies van inkomen: na 2 weken krijg je nog 80% van het loon, na een maand nog 60%. De meeste arbeidsters gaan akkoord, dat ze het niet zien zitten hier tot hun zestigste te blijven werken.

In het bedrijf wordt alles gecontroleerd tot in de kleinste details, volgens de willekeur van de chefs. Om bepaalde gewrichten wat te kunnen ontlasten, moet je de toelating krijgen om van plaats te wisselen met een collega.  Aan de ene band is men daar streng op, aan een andere staat men dat toch oogluikend toe. Werkt een arbeidster aan de band makkelijker al staande? Neen, dat mag niet, ze moet blijven zitten. Of omgekeerd. Wil je koffie of water drinken, dan moet je dat nu met een flesje doen, vroeger met een bekertje. Maar interims zijn verplicht nu nog altijd met een bekertje te drinken. De chefs zien en weten alles. Maar als je na een operatie met 3 maand wettige afwezigheid terugkomt, vraagt de chef wel te tekenen voor langdurige afwezigheid, want van die operatie wist hij niets. Alleen van de machines weet hij alles.  “Respect voor de arbeidsters, dat bestaat hier gewoonweg niet” zegt een arbeidster. De anderen gaan er allemaal volmondig mee akkoord. Een voorbeeld. Als er een jaar lang geen ongeval gebeurde op het bedrijf, krijgen de arbeidsters als geschenk een Tupperware-doos (die maar een paar centen kost aan het bedrijf). Heb je goed gepresteerd een grote, in het andere geval maar een kleine. Interimmers die er op dat ogenblik nog geen periode van 10 opeenvolgende dagen op zitten hebben, krijgen niets, maar als zo’n interimmer zelf een ongeval heeft, krijgt niemand op het bedrijf zo’n doos. Onlangs had de chef van de veiligheid geen tijd gehad om haar maandelijkse meeting te geven. Het gevolg was dat “wij naar onze doos konden fluiten”. Onvoorstelbaar toch allemaal, hoe men hier de arbeidsters behandelt!

                                                                         -------

Woensdag werd er onderhandeld door de vakbonden en de directie. De directie beloofde dat er 6 deeltijdse jobs zouden bijkomen, dat 4 deeltijdsen een vast contract zouden krijgen en dat er maatregelen zouden genomen worden om de organisatorische problemen te verhelpen.  Maar de haast onbegrijpelijke brief van de directie waarin dit laatste punt werd uitgelegd, maakte weinig indruk op de arbeiders en arbeidsters. Het voorstel werd donderdag met 73% van de stemmen verworpen. Vakbondssecretaris Erwin Callebaut van het ABVV beseft dat het personeel na vier jaar beloften zonder enige verandering alle vertrouwen in de directie kwijt is.

De directie weigerde opnieuw te onderhandelen zolang de piketten niet werden opgeheven. Dit werd door de arbeiders geweigerd. Daarop wende de directie zich tot het Ministerie van Tewerkstelling. Het verzoeningsbureau van het paritair comité Chemie kwam bijeen. Er werd afgesproken dat de plantmanager zich opnieuw meer met de productieafdeling zou bezighouden en daar maatregelen zou nemen. Op 6 juni zou men dan opnieuw samenkomen om deze te evalueren.  73% van de stakers kon zich vrijdagmorgen hiermee akkoord verklaren. De staking wordt ondertussen tot die datum opgeschort. Op 9 juni beginnen ook de CAO-onderhandelingen voor het bedrijf.