Staking en blokkade bij Gates-Erembodegem

“De mensen gaan dat niet blijven verdragen”

00

In 2000 verdween de riemenafdeling naar Polen. Bijna 300 arbeiders verloren toen hun job. In 2006 werd de mixingafdeling geherstructureerd met 17 slachtoffers. De informaticadienst werd uitbesteed in 2007. Nog eens 10 jobs gingen verloren. De laatste 225 productiearbeiders, die van  de hydraulische slangen, werden vorig jaar aan de deur gezet. En eind mei van dit jaar zouden de laatste 21 arbeiders, die van de distributie, hun opzeg krijgen.

“Die van Gates” heeft in het Aalsterse altijd geklonken als een lofzang op de werknemers van dit bedrijf. De vakbond stond er sterk. Daardoor was de werksfeer in dit bedrijf uniek. Wie er kon beginnen, wilde er niet meer weg. Om op een paar jaar tijd zo dramatisch te eindigen moest het bedrijf wel in zware moeilijkheden verkeren, zou je denken.

Ik sta nog geen 5 minuten aan de poort tussen de stakers. Als ik vraag waarom ze de fabriek blokkeren, steken de stakers mij met veel emotie de jongste editie van “Insight”, het bedrijfsblaadje, in handen. Naast de titel is een tekst van John Weston, President Fluid Power Europe (de afdeling hydraulische slangen) zwaar rood onderstreept: “Uiteindelijk zijn het onze mensen die het verschil maken en onze plannen realiseren. Laten we dus altijd beter proberen te doen.” Even verder is een andere tekst door de arbeiders in een rood kader gezet: “De vooruitzichten zijn nu veelbelovend. Zo gaf november 2009 ons het beste financiële resultaat van de voorbije jaren en december overtrof zelfs de verkoopsverwachtingen met een half miljoen! Echt bemoedigend!” De verontwaardiging en woede van de stakers zijn groot. De winsten van de multinational Tomkins, die een aantal jaren geleden Gates kocht, swingen de pan uit en zij zouden met lege handen achterblijven!

Het zijn moedige mannen die hier bij het hoofdkwartier van Gates Europe rond het vuur staan. Met 21 de hele bedrijfstop trotseren! De reden wordt mij vlug duidelijk. De tegenstelling tussen hun nakend ontslag en het hoerageroep van de directie (zie hierboven) is te shockerend. Duidelijker kan de kloof tussen de wereld van de arbeiders en die van de bazen niet zijn. Deze arbeiders kennen de toestand van hun 225  collega’s die in de tweede helft van vorig jaar ontslagen zijn en geen werk vinden of haast alleen wat interimjobs. De ontslagpremies zijn snel opgesoupeerd en wat dan volgt, is een lange lijdensweg, een leven van grote onzekerheid, vele ontgoochelingen en armoede. Dat willen zij niet meemaken.

ABVV-delegee Guy De Wilde legt uit: “Wij willen ons vel duurder verkopen. We willen een veel beter akkoord dan vorig jaar, o. a. ook brugpensioen op 50 ipv 52. De woede zit bij ons heel diep. Vorige mand, op de verjaardag van de ontslagen van vorig jaar, werd er op een feest bij de directie champagne gedronken! Dat is toch wraakroepend! De vooruitzichten van het bedrijf zijn veelbelovend zeggen ze zelf. We kunnen de bestellingen tegenwoordig niet volgen. Het werk moet altijd maar sneller en sneller. Het is voor de bazen nooit genoeg. Er worden nu nog interims aangeworven in de magazijnen! En wij zouden hier binnenkort  afgedankt worden met slechts een aalmoes? Dat aanvaarden wij niet! Wij blokkeren het bedrijf, want als we alle leveringen nu laten vertrekken, dan hebben we straks niets meer in handen om ons te verdedigen.”

Iedere arbeider heeft zijn verhaal. Over  de verwijten van de bazen dat alles niet snel genoeg gaat. Over het verlies van loon bij vorige herstructureringen, bij overplaatsing naar de dagploeg en de distributie. Over de berekening van premies op basis van het laatste lagere loon. Over de situatie thuis met de kinderen die geen job meer vinden en niet meer het huis uit geraken. Over de moeilijkheden om telkens nog het einde van de maand te halen, over de onbetaalbaarheid van een nieuwe auto en de huishuur, over de onmogelijkheid nog een kleine spaarpot aan te leggen. Over de smerige rol van de crisismanagers en de directie en de dikke bonussen die ze ervoor krijgen.

Velen vertellen mij hun angst voor de toekomst. Zoals het de jongste tijd gaat, zo kan het toch niet verder vinden ze. Er zijn geen jobs meer te vinden, noch voor henzelf, noch voor hun vrouw, noch voor hun kinderen. En als je nog een jobke vindt, kan je er bijna niet meer mee rondkomen. Het gras afrijden in de villawijken, klusjesman spelen met dienstencheques … Dat zijn allemaal geen jobs meer, maar klusjes waarmee je niet rondkomt.

“Als de mensen niets meer kunnen kopen, dan kan de economie toch niet meer draaien. En als de economie niet meer draait, dan zal er nog minder werk zijn. De politiekers, die leven alleen in hun eigen wereld. Die maken alleen nog maar ruzie onder elkaar. Voor ons doen ze niets. Ze beseffen niet dat tenslotte ons werk en onze koopkracht de ontwikkeling van de economie bepalen.”

Een paar opperen de mening dat de mensen dit alles niet zullen blijven verdragen. Daar gaat opstand van komen denken ze, als er geen maatregelen worden genomen in een totaal andere richting.