Stadsambtenaren zijn geen citroenen

In Sint-Laureins betoogden 600 stadsambtenaren. Ze pikken het niet dat er aan hun verlofdagen en verloning geknabbeld wordt. “We laten ons niet uitpersen”.

00

foto's van www.cappellesite.com/rechtspositie/

Donderdag 19 april. Aan het Godshuis in St.Laureins voerden ruim 600 vakbondsmilitanten van het stadspersoneel uit heel Vlaanderen tegen de nieuwe rechtspositieregeling. Opvallend veel rode en blauwe vlaggen. Een groot spandoek met de boodschap “Deze rechtspositieregeling=einde statuut”.

Het was een gemeenschappelijke actie van ACOD en VSOA die zich niet akkoord verklaren met het ontwerp van de nieuwe rechtspositieregeling voor het personeel van steden en gemeenten.

Wat was de aanleiding voor deze actie?
Na maanden van onderhandeling in het Comité C1, gaan de resultaten duidelijk in de richting van een fundamentele wijziging van de huidige statuten in het nadeel van het personeel op het lokale vlak, sterker nog, zij zullen de basis vormen tot het opstellen van statuten die het einde betekenen van de Publieke Sector.

De rol van de huidige Minister van Binnenlandse Aangelegenheden is niet onbelangrijk in dit gegeven. Hij is het immers die de richting aangeeft over de basis van de komende statuten.

Minister Keulen kon zelfs niet wachten om zijn apostelen uit te sturen om toelichting te gaan geven naar de Lokale Besturen over de komende nieuwigheden.

Op 19 april werd er een seminarie georganiseerd door het bedrijf HR. SQUARE, in samenwerking met de VVSG (Vlaamse Patroonsorganisatie inzake Gemeentebesturen), aangaande de invoering van nieuwe richtlijnen.

Op dit Seminarie dat “NIEUWE BORSTELS VEGEN BETER” wordt genoemd, was het de bedoeling dat de Voorzitster van het Comité C1, Mevrouw Myriam Parijs, toelichting zou geven over de nieuwigheden die vandaag op de onderhandelingstafel liggen.

Op zich is er niets mis met het organiseren van seminaries, noch met het geven van toelichtingen dienaangaande, maar men doet dit niet alvorens het dossier gefinaliseerd werd!

Dit was voor ons duidelijk een brug te ver en het was onze bedoeling een sterk signaal te geven. Daarom werd besloten om tijdens het seminarie onze stem te laten horen.

En dat deden we ook. De genodigden van het seminarie werden ontvangen door met het nodige lawaai. De toegang tot het gebouw werd geblokkeerd en we lieten de genodigden druppelsgewijze binnen. Echter niet zonder hen onze boodschap mee te geven. Mondeling en met een pamflet. Ze kregen ook nog een citroen aangeboden met de boodschap ‘we laten ons niet uitpersen’.

Is die nieuwe rechtspositie echt zo slecht voor het personeel?
De tekst is heel erg voorwaardelijk en facultatief opgesteld. De raad kan…, de raad mag.

Men legt bijna alle verantwoordelijkheid bij de lokale besturen zonder minimale rechten te garanderen. Hierdoor zet men de deur open om de rechten van het personeel systematisch af te bouwen. Volgende zaken worden hierdoor mogelijk.
- Inleveren van verlof en feestdagen.
- Inleveren op vergoedingen voor zaterdag –zondag en nachtwerk.
- Beperken van bevorderingskansen
- De werkzekerheid komt in het gedrang
- Het evaluatiesysteem dreigt dictatoriale vormen aan te nemen.
- Hypothekeren van het recht op ziekteverlof
- Het ontnemen van het recht op vorming

Kortom in de huidige regeling staat er niets dat ten goed komt van de werknemers. In tegenstelling tot het huidige statuut Kelchtermans, worden ons geen minimale wettelijke zekerheden meer gegarandeerd. We worden volledig overgeleverd aan de politieke willekeur van de lokale besturen. Een kameraad zegt het als volgt: “we worden teruggestuurd naar de tijd van Daens!”

Er wordt gezegd dat het allemaal niet zo een vaart zal lopen. Waarom al die drukte?

Dat wordt gezegd. Men wil er ons van overtuigen dat dit op lokaal vlak niet voelbaar zal zijn.

Er zou in de praktijk niets veranderen. In Gent zijn er bronnen die beweren dat het huidige gemeentebestuur niet van plan is om ons iets af te pakken.

Of dat waar is laat ik in het midden maar zelfs al zou dat zo zijn dan blijven we met het probleem zitten. De mensen die nu het beleid bepalen in Gent blijven niet aan de macht en van zodra het ooit nodig zou zijn kan men dingen beginnen terugschroeven. We kunnen niet meer terugvallen op basisrechten die vastliggen in een statuut.

Hierdoor zijn we nog slechter af dan onze werkmakkers uit de private sector. Zoals M.Luyten (federaal secretaris van het acod-lrb) het zegt in een interview met de regionale zender AVS. ‘Wij kunnen immers niet naar een arbeidsrechtbank stappen om onze rechten af te dwingen’.

Eén van de aanwezige syndicalisten gebruikt volgens mij een zeer passende metafoor.

“Er is nog nooit een wapen gemaakt om niet mee te schieten”.

Wanneer we nu de strijd niet voeren dan krijgen we vroeg of laat de rekening gepresenteerd.

Door de zaak nu te sussen met vage beloften zaait men verdeeldheid. Nu gaat het om alle stadsambtenaren. Eenmaal we dit laten passeren moeten de onderhandelingen en ook de strijd op lokaal niveau gevoerd worden. De impact van acties is dan veel kleiner. Zeker voor kleinere steden en gemeenten.

Was deze actie geslaagd?
De actie is om verschillende redenen geslaagd te noemen. Er was een talrijke opkomst. Op vrij korte tijd 600 militanten bij elkaar krijgen op een donderdagnamiddag in St. Laureins. Dat betekent iets .Zeker als eerste signaal. De aanwezigen waren strijdbaar en bereid om verder te gaan.

Men heeft aan de vakbonden de kans gegeven om hun standpunt gedurende 10 minuten uiteen te zetten voor de aanwezigen op het seminarie.

En een duidelijke boodschap dat men op het ministerie begrepen heeft dat hun manier van handelen een brug te ver was, bleek uit het feit dat de Voorzitster van het Comité C1, Mevrouw Myriam Parijs niet kwam opdagen.

De vakbonden hebben een duidelijk signaal gegeven dat ze zich niet buiten spel laten zetten.

De stijd is nog niet gestreden?
Zeker niet ! Het was de eerst maar zeker niet de laatste actie. Er zijn plannen voor een betoging in Brussel. Alles hangt af van het verder verloop van de onderhandelingen maar zoals het er nu uitziet zijn we genoodzaakt tot verdere acties.

Het is nu om doen en bij voorkeur in gemeenschappelijk vabondsfront met de 3 vakbonden.

En het basisprincipe van syndicale actie is ook hier van toepassing. Onderhandelen zolang het kan maar vechten als het moet !