De heer Bruggeman stuurt nu OCMW-steuntrekkers naar de glastuinbouw in Zeeland, opnieuw onder de bedreiging van sancties. Hij ontkent dat het gaat om een heksenjacht en verklaart bovendien in de pers dat PVDA+ de enige partij is die tegen zijn initiatief is omdat we niet zouden willen dat steuntrekkers aan het werk zouden geholpen worden. Bovendien verklaarde hij openlijk in de OCMW-raad van gisteren dat het hem was opgevallen “dat er heel wat attesten zijn binnengekomen van dokters van een bepaalde strekking”, hiermee suggererend dat de artsen van Geneeskunde voor het Volk mensen die in staat zijn te werken onrechtmatig een hand boven het hoofd houden. 

Vooreerst bleek tijdens de OCMW-raad van gisteren dat ook de OCMW-raadsleden van SP.a in het debat zich afzetten tegen het initiatief van Bruggeman. Ze waren het eens met onze argumenten tegen het sanctionnerend aspect maar konden niet de moed opbrengen om de handelswijze van de OCMW-voorzitter ook formeel met een stemming mee af te keuren.

Ook minister Arena liet in antwoord op een interpellatie van Hans Bonte in de kamer duidelijk haar ongenoegen blijken over de heksenjacht van de Zelzaatse OCMW-voorzitter: “Voor mij gaat het over informatie over een jobdag. Het OCMW kan geen sanctie nemen tegen de mensen die niet naar de jobbeurs gaan… Er zijn verschillende mogelijkheden om mensen op de arbeidsmarkt te krijgen. Ik denk bijvoorbeeld aan artikel 60. In België bedraagt dit percentage 10%. In Zelzate slechts 5%. Het lijkt mij beter om mensen via artikel 60 op de arbeidsmarkt te krijgen in plaats van via een informatienamiddag.” (Met artikel 60 kunnen mensen via het OCMW zelf op aan aangepaste en begeleide manier in het arbeidsproces worden ingeschakeld). Bruggeman schuift dus zijn eigen beleidstekort af op de OCMW-cliënten.

Dat de voorzitter informatie geeft over jobs in de streek, daar heeft ook PVDA+ niets op tegen. Wat wij hebben aangeklaagd (en daarover loopt een klacht bij de gouverneur en de minister) is ten eerste het feit dat Frank Bruggeman dit beleidsinitiatief niet voorlegde aan de OCMW-raad. Hij had van het Bijzonder Comité Sociale Dienst enkel de toestemming om de steuntrekkers in kennis te stellen van de jobbeurs, niet om ze aan te manen. Ten tweede dat hij aan zijn initiatief sancties koppelt, wat verboden is (cfr het antwoord van de minister). Het OCMW is voor een aantal mensen immers het laatste vangnet. Ten derde dat tewerkstelling via het OCMW moet gebeuren op basis van individuele dossiers, zoals het reglementair is voorgeschreven, begeleid door sociale assistenten omdat het gaat over een groep mensen die hoe dan ook vanuit een sociale, psychische of medisch kwetsbare positie de concurrentie moeten aangaan op de arbeidsmarkt, waar op dit ogenblik jobs bij bosjes sneuvelen. 

Tenslotte – en dat is het belangrijkste – met zijn initiatief geeft hij het politieke signaal aan heel het land dat de zwaksten in de samenleving de grote profiteurs zijn, die moeten opdraaien voor de crisis op een ogenblik dat het overduidelijk is dat het échte profitariaat in andere kringen moet gezocht worden, te beginnen met de grootste aandeelhouders die naar hun dividenden graaien terwijl ze jobs schrappen.

We hebben het nagevraagd bij de artsen van Geneeskunde voor het Volk. Zonder namen te kunnen of mogen noemen hebben zij zegge en schrijven drie van de ongeveer twintig medische attesten (vermeld in persbericht)  uitgeschreven, onder andere aan personen van wie de sociale dienst in het verleden al had gevraagd om hen proberen in een statuut van gehandicapte onder te brengen. 

Dit bewijst nogmaals dat het initiatief van Bruggeman berust op een heksenjacht naar steuntrekkers toe en niet op een goedmenend initiatief om hen aan het werk te helpen.

Tenslotte moest de voorzitter op de OCMW-raad op onze vraag toegeven dat hij niet wist hoeveel mensen met de vorige jobbeurs aan werk geraakten. Nochtans had hij in de krant laten zetten dat het er tien waren. Hij verklaarde ook dat hij er niets kon aan doen dat sommigen al na een paar dagen terug werkloos waren.