Open brief :: Waarom ik de staking van mijn ouders steun

Mijn ouders hebben bijna een loopbaan van 40 jaar dienst achter de rug. Gedurende hun loopbaan hebben zij belastingen betaald en sociale bijdragen gestort, zodat ik naar school kon gaan, zodat ik mijn hogere studies heb kunnen voltooien, en zodat ik op een kwaliteitsvolle manier ben kunnen opgroeien. Zij hebben zelf reeds lang bijgedragen tot hun pensioen en doen dat nog. Door hun bijdrage werden jonge, zieke en werkloze mensen geholpen met een ziektevergoeding of werkloosheidsvergoeding. De welvaart van vandaag is niet uit de lucht komen vallen, zij is opgebouwd door onze ouders en grootouders.

Open brief (pdf, 58Kb)

Men slaat ons alle dagen om de oren dat we langer leven, en dus dat we allen langer zullen moeten werken. Maar in tegenstelling tot de natuurwetten is deze logica ingegeven door een politieke keuze. Men zou bijvoorbeeld ook kunnen vaststellen dat er 200.000 jonge werklozen zijn, die de plaats kunnen innemen van werknemers die uitkijken naar een welverdiend pensioen. Op die manier zou de kost van de pensioenlast opgevangen kunnen worden. Maar arbeidsplaatsen creëren binnen een concurrentiele logica betekent minder opbrengst voor de aandeelhouders. Op het bedrijf van mijn vader wordt jaarlijks gesnoeid in het personeelsbestand en moeten mensen die stilaan de leeftijd van 55 jaar bereiken aan het werk blijven. Hoe moet dat verder? Jongere mensen geraken niet aan werk, blijven werkloos, terwijl mijn vader langer zou moeten werken? Men spreekt steeds over de activering van de werknemers, maar moet  men niet dringend spreken van een activering van de werkgevers? Door hun streven naar maximale winst verdwijnen er steeds meer arbeidsplaatsen en zijn er zovele werklozen.

Het valt ook op te merken dat het fiscaal belastingsparadijs België voor grote ondernemingen niet leidt tot de creatie van nieuwe arbeidsplaatsen, integendeel. Zij kunnen profiteren van een notionele intrestaftrek zonder dat er bijkomende jobs worden gecreëerd. Moesten we nu eens deze fiscale gunstmaatregelen aanwenden om tewerkstelling te creëren via de staat in de groene en witte sector van onze economie, dan zouden dergelijke arbeidsplaatsen zichzelf terugbetalen op termijn en niet verdwijnen voor het altaar van de winst.

Dat de jongere werklozen gebruikt worden als een reservoir van arbeidskrachten om de loonmassa te drukken en dat de ouderen moeten blijven werken, past volledig in de neoliberale strategie van de Europese Commissie die zich nauwgezet houdt aan de asociale Lissabonstrategie. Het brengt ons op de autostrade van de sociale afbraak, met Duitsland als voorbeeld, waar mensen met een mini-job één euro per uur verdienen. Momenteel zijn er nu in Duitsland door het wegvallen van het minimumloon 1,4 miljoen werkende mensen die in armoede leven.

Hoe komt het dat er moet bespaard worden en wie is er verantwoordelijk voor de crisis? Dat zijn niet de werkende mensen van wie men vandaag de grootste inspanningen vraagt.  Hoe komt het dat een ondemocratische Europese Commissie, onder auspiciën van Rating Bureaus besparing na besparing opleggen aan de Europese volkeren die zelf geen schuld hebben aan deze financieel-economische crisis?

Men zegt dat er nu geen geld is voor welvaartsvaste pensioenen of voor de wachtlijsten van de gezondheidszorg. Maar de regering vond op zeer korte tijd 22 miljard euro voor de schadeloosstelling van speculanten en banken. Schadeloosstelling van 1% van de bevolking, gedragen door 99% van diezelfde bevolking wordt blijkbaar geslikt zonder kauwen, maar als mensen opkomen voor hun welverdiende pensioen, dan schreeuwt men moord en brand.

We redden onze welvaartsstaat niet door haar vandaag af te breken. We kunnen haar wel redden door onze ouders te steunen in de staking. We kunnen haar bovenal redden door de rijkdom in onze samenleving eerlijk te verdelen, door bijvoorbeeld eens de andere kant op te kijken en de winnaars van de crisis te activeren.

Steven De Vuyst
Student Master Politieke Wetenschappen
Comac Zelzate, jongerenbeweging PVDA