De kroniek van Sledderlo (4)

In een laatste bijdrage van deze reeks over de geschiedenis van de wijk Sledderlo vertelt wijkwerker Jef Lingier over de succesvolle huurstaking van een veertigtal wijkbewoners tegen Nieuw Dak.

00

Jef Lingier en de huurstaking van de buurtbewoners

“Ondertussen was ook onze strijd voor een degelijke verwarming in een nieuw stadium gekomen. Studenten van de universiteit van Leuven waren op onze wijk op sociale enquête geweest en hadden voor elk type van woning de caloriewaarden berekend. Ze hadden wetenschappelijk vastgesteld dat de verwarmingstoestellen niet voldoende waren en er te weinig isolatie was. Die gegevens werden op de rechtbank naar voor gebracht. En wel door Jef Ulburghs die toen later in het Europees parlement verkozen werd. Hij deed dat vanuit het publiek. Dat was een unicum in de Belgische rechtsspraak. Normaal wordt de zaal ontruimd als het publiek niet rustig is.  Onze rechtzaken hebben we toen allemaal gewonnen. Maar Nieuw Dak is nog in beroep gegaan. De hele zaak heeft in totaal 13 jaar geduurd.

Maar ze hadden duidelijk niet met de standvastigheid van de bewoners van Sledderlo gerekend. Vier van hen zijn tot de finish doorgegaan, en ik wil hier hulde brengen aan hen. Dat waren Wolfgang Knopper, Pieter Baudouin, die op jonge leeftijd al invalide was, Amelie van Tongerloo die een zwaar alcoholieke echtgenoot had, en Eddie Mervilde. Het resultaat was bovendien dat ze met terugwerkende kracht voor al die jaren 30% van hun huur teruggestort kregen. En ik wil hier nogmaals benadrukken dat de talenten van Sledderlo niet zomaar een loze kreet zijn. De genoemde Pieter Baudouin was tevens een heel goede miniatuurschilder. En zo was er ook nog een Spaanse schilder op onze wijk en Fons Verhaeghen die misschien maar bootjes in flessen knutselde, maar die in zijn branche toch naam maakte.

Hoe een lief huisvrouwtje een heuse betaalstaking ontketende

En toen was er weer die legendarische solidariteit van Sledderlo die bovenkwam.

In plaats van de overwinning te vieren, was er iemand die opmerkte: “Als dat voor vier mensen kan, waarom dan niet voor allemaal? Waarom kunnen we niet doen zoals de vakbonden?” Dat was de aanzet voor de eerste huurstaking van Genk. Dat was het werk van Şahizer Alaçaoglu , toen nog een lief huisvrouwtje met 2  kleine kinderen . Maar ondertussen heeft zij zich ontwikkeld tot een gedreven medewerkster van Stebo. Zij heeft heel die huurstaking georganiseerd.  Hoe ging dat in zijn werk? Iedereen die meedeed aan de huurstaking stortte zijn volle huursom op een aparte rekening van het huurderssyndicaat. Die gaf slechts 80% van de som door aan Nieuw-Dak en blokkeerde de overige 20% totdat alle renovaties waartoe Nieuw-Dak veroordeeld was zouden uitgevoerd zijn. Als advocaat werd beroep gedaan op Dirk Ramboer, een pleiter uit Luik omdat niemand nog de Limburgse advocaten betrouwde. We hadden ondervonden dat die allemaal te voorzichtig waren, omdat de invloed van Nieuw-Dak hier in Limburg toch ver reikte.

Huur met 15 % verlaagd

De huurstaking was gestart met 10 mensen . En al snel werden het er 15. En toen 30 en 40. Tenslotte waren het er 43. Ge kunt denken dat Nieuw-Dak het toen warm kreeg. Er is toen een overeenkomst gemaakt. Nieuw-Dak zou 15% vermindering toekennen op de huursom tot het ogenblik dat de renovaties zouden uitgevoerd zijn. Deze regeling gold voor 400 gezinnen. Met een gemiddelde huursom indertijd van 3990 frank, is de rekening snel gemaakt.  400 gezinnen x 4000 frank x 15% =  42.000 euro per jaar. Deze regeling heeft 12 jaar geduurd, en voor sommigen nog langer tot hun huis gerenoveerd werd. “

Opgeschreven door Gilbert Schrijvers van de Muggenberg