Brief van een industriearbeider over de voorbije staking en waarom verzet nodig is

Van Johnny, een industriearbeider bij een grote multinational in Limburg, ontvingen we een uitgebreide brief over de staking van december, de rol van de vakbonden, van de media, en van de PVDA, waar hij enkele jaren gelden lid van werd.   Wij drukken deze brief volledig af. Misschien zal het anderen inspireren om ook in de pen te kruipen.

Zin of onzin

Stakingen en betogingen wat is me dat toch allemaal?

Als gewone productiearbeider bij een grote multinational al 25 jaar wil ik toch eens eventjes
mijn ei kwijt.

Ik wil proberen in een taal te spreken die 99 % van dit land begrijpt zowel Vlamingen als Walen.

Moet ik nog geloven in Europa; in alles wat men ons wil laten geloven?

Door de komst van de euro is alles veel duurder geworden, in plaats van een sociaal Europa, heeft men een economisch Europa opgericht.

Door een rechts-liberale koers te gaan varen wilde men ons laten geloven dat privatiseringen een noodzaak waren om de crisis te lijf te gaan en het zou voor de burger goedkoper worden. Nu als we rondom ons kijken zien we het tegenovergestelde. Men heeft flink bespaard, er zijn veel jobs gesneuveld, de werkdruk is toegenomen, het openbaar vervoer is een pak duurder geworden en nu niet lachen, de treinen komen nog te laat, rarara… hoe zou dat toch komen?

De energie is nog nooit zo duur geweest,  besparingen bij de post, banen die sneuvelen, stijging van de werkdruk en voor ons is het er niet goedkoper op geworden. Om nog maar te zwijgen over de aanvallen op onze sociale zekerheid. Iedereen die het nog kan betalen moet zelf maar zorgen voor een hospitalisatieverzekering of pensioensparen.

Men had nooit mogen privatiseren want uiteindelijk waren het “die politiekers” die hiervoor waren, die her en der in de raad van bestuur zitten en elk jaar riante bonussen hiervoor ontvangen. Het wordt tijd dat we allemaal samen eens wat meer actie ondernemen en wat minder gelaten zijn. Wat bedoel ik hiermee?

De dag van vandaag dat alles zo duur is geworden en dat men om rond te komen met twee moet gaan werken en ook vooral bij jonge gezinnen die veel moeten lenen om nog een dak boven hun hoofd te kunnen betalen, stel ik mij de vraag of deze mensen eventueel nog de tijd gaan hebben om voor iemand te zorgen. Wat ik hiermee wil zeggen is, laat ons vandaag eens kijken naar de zorgsector of moet ik zeggen de zorgfabrieken, het personeel moet steeds meer en flexibeler werken doordat men altijd maar opnieuw bespaart. Het zal je maar een pretje wezen om verpleegster te zijn en het zal voor u en mij ook niet gelachen zijn als men erin terechtkomt, zij hebben al dikwijls hun ongenoegen geuit maar er wordt niet naar geluisterd.

Ik persoonlijk ben nog altijd van mening dat ons belastingsgeld voor een groot gedeelte terug moet vloeien naar onze sociale zekerheid, dit geld hoort ons toe, maar nee, de regering gebruikt dit liever om de economie te spijzen, voor bedrijven die dit geld gebruiken om te investeren en met de winsten die zij maken zichzelf te verrijken. Daartegenover staat dan ook nog eens dat zij niet of nauwelijks belastingen moeten betalen en op de koop toe vindt men ook nog eens allerlei nepstatuten uit die het voor de werkgever mogelijk maakt om aan goedkope arbeiders te geraken. En dan willen deze heren politiekers ons ook nog eens langer laten werken terwijl er al zoveel werklozen zijn.

Er komen besparingen op ons af, maar geloof me, het zal niet genoeg zijn, er zullen nog een hoop pestbelastingen volgen. Kijk maar naar de andere Eurolanden, na de eerste golf van besparingen volgde een tweede en een derde en nog zijn die landen niet gered. Maar wat mij het meest verontrust is dat er veel in de media verzwegen wordt. Men hoort wel dat er flink moet bespaard worden; maar over de armoede die er momenteel heerst wordt weinig over gesproken.

Kunnen we er iets aan doen? Ja!

In ons land hebben we vakbonden en die beschikken over vele leden en in elke vakbond zitten er secretarissen en het mag gezegd worden er zijn er bij met het hart op de juiste plaats en er zijn bij die nog teveel politiek afhankelijk zijn.  Maar soit, zij hebben de mogelijkheid om actie te ondernemen en hun leden op te roepen om het land lam te leggen.

Het volk heeft bewezen en laten verstaan dat het zo niet verder kan met wat op ons afkomt en ik hoop dat de vakbonden hun verantwoordelijkheid zullen opnemen en de zaak verdedigen en niet  laten doodbloeden, zoals het generatiepact. Dan is er kans op slagen.

Ik hoor ook wel eens zeggen, “al die stakingen welk nut heeft dat?” Ik kan daar alleen op zeggen, altijd zwijgen en in uwe zetel blijven zitten en toch maar over alles klagen wat lost dat op?

Wat volgens mij ook een belangrijk aspect is, is het volgende:  wij weten en voelen dat we er allemaal op achteruitgaan. Het is ooit beter geweest en aan al die mensen die kinderen en kleinkinderen hebben en zij die zeggen ‘ik hou van mijn kinderen’ zou ik willen vragen: vecht er dan voor, zorg dat zij een goede toekomst tegemoet gaan, een toekomst met een volwaardige job en met een goede sociale zekerheid daar waar men vroeger voor gevochten heeft. Want dat is wat men ons nu weer wil afpakken, nú is het moment om een halt toe te roepen.

We mogen ons ook niet laten misleiden door werkgeversorganisaties die er alles aan doen om de mensen tegen mekaar op te zetten en die alle stakingen een grote schande vinden en vertellen hoeveel miljoenen verlies er weer is.  Ik kan aannemen dat voor gewone mensen een dagloon verliezen erg kan zijn maar als men nu niets onderneemt zal het op termijn veel meer zijn dan een dag loonverlies. Of willen jullie wachten tot men uw huis gaat verkopen en dan pas op straat komen?
Kijk maar naar die andere eurolanden in crisis…

Tot slot zou ik nog het volgende willen zeggen over de media. De media krijgen overheidssteun en hebben een beheerraad, in die beheerraad zetelen allerlei mensen, u raadt het al, van verschillende politieke strekkingen en het zijn zij die bepalen wat er wordt uitgezonden of wat niet. Wanneer er bijvoorbeeld een staking is krijgen ondermeer de werkgeversorganisaties meer zendtijd dan de vakbonden. 

Ik als lid van de PVDA durf ik gerust te stellen dat ik deze partij op een positieve manier 2 jaar geleden heb leren kennen als een partij die opkomt voor alle arbeiders , kleine zelfstandigen en hulpbehoevenden. Zij reiken op politiek vlak allerlei mogelijkheden aan die het mogelijk maken om een begroting in evenwicht te brengen zonder dat het ons treft. Het doet me op dit moment plezier dat steeds meer vakbondsmilitanten de weg naar ons vinden.

Op dit moment is er geen enkele traditionele partij die de politieke moed heeft om op een verantwoordelijke manier de begroting aan te pakken zonder dat wij hier het slachtoffer van zijn.

Voor al degene die mijn brief de moeite waard vinden zou ik willen vragen doe eens moeite om de website van de PVDA (www.pvda.be) te raadplegen en help ons bij de volgende verkiezingen de kiesdrempel te halen zodat het cordon sanitaire tegen onze partij doorbroken kan worden.

PS. Voor al diegene die graag een goed boek willen lezen over alles wat met politiek te maken heeft op dit moment en dat de omverbloemde waarheid weergeeft raad ik aan eens het boek te lezen van Peter Mertens, “Hoe durven ze”

Hoogachtend,

 Johnny